Kielhalen

Vanmorgen las ik dat het KNMI zou moeten worden opgeheven omdat er teveel vooringenomen CO2 critici werken. Lijkt me rigoureus, maar ik begrijp de gedachte. Het kan zijn dat de schrijver net als ik voor vanavond twee mooie botters had gehuurd om gezellig met 24 vrienden wat te gaan varen op het Wolderwijd. Paar biertjes erbij en halverwege wat palingroken op een eiland. Als zo’n KNMI dan de dag ervoor alarmerende windstoten voorspelt en hagelstenen als golfballen, dan kan je maar één ding doen. Afzeggen en een week uitstellen. Een enkele eigenwijze vriend reageerde zwaar teleurgesteld en verbaasd. Wie houdt in Nederland nu rekening met weersvoorspellingen? Dat doe je toch niet! Het is inmiddels zes uur. Over een half uurtje zouden we het eerste biertje op de kade drinken alvorens in te schepen. De man lijkt gelijk te krijgen. Stormwaarschuwingen zijn levensgevaarlijk! Hoe vaker men ernaast blijkt te zitten, hoe minder men zich ervan zal aantrekken, met alle risico’s van dien. Prachtig weer, geen wolkje aan de lucht om van hagel maar niet te spreken. Ik durf erom te wedden dat het volgende week om deze tijd pijpenstelen regent als wij aan boord gaan. De KNMI afschaffen? Dat gaat ver, maar vandaag zou ik ze allemaal wel één voor één willen kielhalen of willen roken op berkenkrullen! Wie gelooft ze nog na vandaag?! Misschien hebben ze meer verstand van CO2 inderdaad. dicktipt: eerst kielhalen, dan opheffen!

petities

Zelden val ik u lastig met petities. Ik houd niet zo van petities. In deze zoveelste bezuinigingsronde schieten de oproepen voor het ondertekenen en vooral verspreiden van petities langs je scherm als paddenstoelen uit de grond. We moeten tekenen voor het behoud van ieder orkest en tegen het korten op subsidies voor alle noodlijdende kunstvormen. Het is inderdaad zonde als de ontwikkeling van kunst en cultuur een pas op de plaats moet maken of zelfs achteruit holt. Doodzonde. Het is een grote stap achteruit als we voor een mooi concert of toneelstuk vijfentwintig kilometers verder moeten rijden. Saneren is een vreselijk woord, maar vaak krijgen de volhouders het daardoor op den duur wat gemakkelijker. Scholen zien hun budgetten verwateren, een derde van de winkels sluit, notarissen stoppen of halveren hun staf, makelaars vragen zich af of ze het nog een jaar volhouden en banken…. O nee, dat is een slecht voorbeeld. Een beetje jammeren mag. Creatief zijn om te overleven ook, maar petities? Ach, probeer het gerust, maar ik doe niet mee.

Vriendin Loes stuurde mij vandaag een petitie waarvoor ik graag een uitzondering maak. Ze heeft het niet zelf verzonnen, maar er zijn mensen die zich druk maken over een fout in onze wetgeving. In het proces tegen de kindermisbruikers in de Amsterdamse zedenzaak kwam een vreemde en nare tekortkoming aan het licht. In de tenlastelegging komt het woord verkrachten niet voor. Sex met een kind waarbij geen geweld wordt gebruikt is volgens de wet geen verkrachting, maar “slechts” gemeenschap met een minderjarige.

In een overmoedige, openhartige bui zeg ik wel eens begrip te hebben voor alle slechte dingen die mensen kunnen verzinnen. Niets (on)menselijks is mij vreemd. Het zal u verbazen wellicht, maar daarop heb ik een flinke lijst met uitzonderingen. Sex met kinderen is er een van. Sex met kinderen die niet weten wat er met ze gebeurt heet verkrachten. Dat kan niet geweldloos. Verkrachten is fout, en vriendelijk verkrachten bestaat niet. Veranderen dus die wet! dicktipt: http://bit.ly/iMnuue


Excuses; het volgende blogje is weer vrolijk!

pindakaaskunst

Het was mooi om de ophef te volgen over de kosten van het kunstwerk van Wim T. Schippers. Hij had het concept al jaren geleden verzonnen en eindelijk was er een museum in Rotterdam wat er geld voor over had. De tentoonstelling trok meer toeschouwers dan verwacht en gaf veel publiciteit voor Museum BvB. Ik heb veel respect voor kunstenaars die buiten de kaders kunnen denken. Een mooi ontwerp van een architect maakt vaak dat ik me wat klein voel. De pindakaasvloer lijkt zo simpel, maar verzin het maar eens! Het overkomt mij nogal eens dat ik denk: Waarom heb ik dit niet verzonnen? Of, had ik het maar bedacht. Bovenstaand kunstwerk is gemaakt van een gedeelte van de lege potten denk ik. Ik ken de kunstenaar niet, maar vind het prachtig. Briljant in al zijn eenvoud; de foto mag zo bij ons aan de muur. Was ik er zelf maar op gekomen. Van een geheel andere orde, maar ook knap verzonnen is de Peanutbar. Geen kunst aan. Er zijn er vast al duizenden verkocht voor 15,- per stuk, inclusief pot pindakaas. Ook op ons balkonnetje doet hij het geweldig! Koolmezen vliegen af en aan, maar ook roodborstjes en af en toe een bonte specht zijn dol op de pindakaas van AH. Elke veertien dagen gaat er een nieuwe pot in en gaat de lege in de vaatwasser. De schone pot gaat vervolgens……. gewoon in de glasbak natuurlijk! Ik doe niet aan kunst; wél aan pindakaas. dicktipt: www.buitenspul.nl

Erasmus' lof

Vandaag was de grote dag. Niemand had er na al die jaren nog op gerekend. Vijftien jaar studie is best een lange tijd natuurlijk. Hij had er vanaf het begin een baan bij, dus het was wel zijn eigen tijd. Voor zijn scriptie had hij een ingewikkeld onderwerp gekozen en slechts weinigen konden hem adviseren. Een aantal bekende geleerden gaf hem advies en hun bemerkingen werden zorgvuldig verwerkt in de scriptie. De jaren vervlogen en hij was best tevreden met zijn leven. UIteindelijk werden er nog maar sporadisch vragen gesteld over de voortgang van zijn studie. Er was nauwelijks druk. Alleen zijn partner wilde wel graag eens een stapje verder, want zij voelde haar klokje onverbiddelijk doortikken. Een onverwachte passant die geen letter van de scriptie had gelezen hoorde hem onlangs aan en zei:”Basta jongen, het is klaar zo. Uitprinten, inbinden, inleveren en verdedigen.” Zes weken later was het zover. 16 juni was de grote dag en drie dagen later het feest. Uitnodigingen werden verstuurd en de locatie vastgelegd. Eindelijk!

Vandaag was de grote dag. Voor de zekerheid nam hij gisteren nog even contact op met de Universiteit om te bespreken in welke zaal de plechtigheid zou plaatsvinden. De vriendelijke medewerkster keek op haar scherm, zocht naar de naam, zocht opnieuw, maar vond geen inschrijving. Geen inschrijving, dus geen student, dus niet afstuderen! Het werd ijzig stil en het voelde alsof hij midden op de Erasmusbrug stond en de tuien één voor één als lucifers afknapten. De Maas kolkte donker en koud en de wereld dreef steeds verder van hem af.

Vandaag was de grote dag en over drie dagen het feest. Alleen Judith van den Berg, studieadviseur en aanspreekpunt, had hem mogelijk nog kunnen redden. Zij was helaas gisteren niet bereikbaar. Hij was kansloos, het was te laat. Het feest werd afgeblazen en de genodigden verwittigd. Moeder en schoonmoeder hielden zich goed en hingen hun mooiste jurken terug in de kast. De lieve, geduldige partner was verdrietig en er is sprake van lichte, maar geen blijvende schade. Vader, schoon- en stiefvader hadden zo’n bijzondere Vaderdag best leuk gevonden, maar beseffen dat op deze studietijd wat extra maanden te verwaarlozen zijn. Zij houden hun kruit nog wel even droog en proosten ter zijner tijd alsnog op de goede afloop. Ook Erasmus was een vreemde eend, en zijn Lof der Zotheid werd uiteindelijk een meesterwerk.


degradatie

Het woord Promoveren klinkt vooral mooi omdat er veren inzitten. Je ziet als het ware de kampioenen voor je. Sommigen met trotse veren op hun hoofd, bij anderen worden de veren elders ingebracht volgens het alom bekende gezegde. Het team maakt promotie, ook voor hun club. Het is een prachtig woord. Handhaven klinkt direct al een stuk minder aantrekkelijk. Men heeft het in de hand gehouden en is in veilige haven geëindigd. Goed, maar een beetje saai. Degraderen tenslotte klinkt vervelender dan het in werkelijkheid is. Er zit best wat gratie in degradatie. Er bestaan verschillende gradaties in degradatie. Wij zijn eervol gedegradeerd. Degraderen eindigt op eren dus laat u geen rad voor ogen draaien. Wij, van het 1e Heren Zaterdag kregen terecht de geuzennaam “Viagrateam” en vanaf nu zal dat vermoedelijk “Viadegradatieteam” worden of iets dergelijks. Maakt ons niet uit. Het zou mij ook niet verbazen als er inmiddels grappen over gemaakt worden dat er volgend jaar een vaste dokter bij zal zijn tijdens alle trainingen en wedstrijddagen. Erwin Dokter in dit geval. Wij zijn er blij mee en deze Dokter zal ervoor zorgen dat we binnen de kortste keren weer in de hoogste klasse gaan opereren. Welkom Dokter! Dat “woordspelen” moet je niet overdrijven, dan wordt het erg vervelend, maar plotseling valt mijn oog op atie. Iets wat eindigt met atie kan eigenlijk niet vervelend zijn. Heeft u Atie nog gekend? Atie was vroeger niet van het Mateco af te slaan! Met afstand de vriendelijkste van alle toch al zo vriendelijke Bunt nazaten. Het complete team van hoogvlieger Ron de P. had kaartjes voor Roland Garros in Parijs en liet de laatste competitiezaterdag met een gerust hart over aan invallers Jos en Ronald Bunt. Het was een feest om te zien dat de meelevende ouders Nettie en Roel weer ouderwets hun zonen aanmoedigden langs de lijn. Velen van ons hebben die warmte aan den lijve ondervonden als je het geluk had een Bunt in het team te hebben. Ik ben een van de weinige gelukkigen die ze allemaal wel eens in zijn team heeft gehad! Atie was niet alleen de vriendelijkste, ze was ook verreweg de beste! Ze heeft prachtige dochters, waarvan er een paar weken geleden een getrouwd is, hoorde ik. Ook felicitatie is een prachtig woord. Wij, van het 1e Heren Zaterdag Viadegradatie team hebben elkaar van harte gefeliciteerd met het bereikte resultaat! Volgend jaar gaat ook Hans wel weer een single winnen. Misschien komt zijn moeder dan ook eens kijken.

Elma van de KPN

Ze heette Elma. Elma van de klantenservice bij KPN Telecom. Ik belde met een vraag, niet eens met een klacht! Op mijn vorige reisje reisje naar Bali had ik me goed voorgenomen om mijn email alleen via WiFi binnen te halen. Een paar weken geleden was ik er weer en na twee dagen vond ik iemand die voor mij de “roaming” kon uitschakelen. Bedankt nog Hans, maar het was helaas twee dagen telaat! Toen drie weken later de factuur mobile communicatie van kpn thuis op mijn mat viel, viel ik ernaast van de schrik. Gewoonlijk “verbel” ik niet meer dan hooguit €300,- Nu stond er het ongelooflijke bedrag van €1868,84 onder de streep. Geen idee wat het betekent, maar bij dataverkeer buitenland stond 85,840 MB a.d. €1437,41. Dat is meer dan ik in Bali in twee weken had uitgegeven! Ik vertelde Elma dat ik onlangs in Engeland nog een waarschuwings sms van kpn had gekregen toen de €50,- aan dataverkeer bereikt was. De roaming wordt dan automatisch uitgeschakeld. Je kunt het desgewenst zelf weer inschakelen. Ik vertelde haar dat ik een beetje was geschrokken van de hoge rekening. Elma schrok er zelf ook een beetje van. Ze deed dit werk pas drie weken maar zou voor mij informeren of er wellicht een tegemoetkoming was voor een geval als dit. We spraken af dat ik even niet zou betalen in afwachting van een bericht. Een week later sprak een veel minder vriendelijke stem in mijn IPhone dat om administratieve redenen de telefoon was afgesloten. Ik moest even aan Youp denken, en belde met de vaste lijn de klantenservice en legde het nog eens uit. Men verbond mij door en vrijwel direct herkende ik de vriendelijke stem van Elma. Ze vond het heel vervelend en had toch écht een bericht naar de afdeling buitenland verzonden. Ze beloofde binnen een half uur terug te bellen en dat deed ze. “Ik denk dat ik een vrolijk bericht voor u heb”, zei ze allerliefst. “KPN zal een bedrag van €1353,- voor haar rekening nemen, zodat u nog maar honderd euro aan onkosten heeft.” “U hoeft de nota niet te betalen; ik bel u nog wel hoe e.e.a. geregeld wordt.” Waar mag ik de taart laten bezorgen? vroeg ik, maar dat was niet nodig, lachte ze. dicktipt: KPN!


groen

Kijkt u eens hoe dankbaar ons dakterras was met een beetje regen. Laat u zich niet op een verkeerd been zetten door de veelkleurige koe op de achtergrond; dit is een dak. Een groen dak. Een oase van groen midden in het ooit zo groene centrum van Ermelo. Na dit extreem droge voorjaar bleef het sedumdak in een soort dorre ruststand, maar met de eerste serieuze regen schieten de kleuren de grond uit. Nou ja, het dak uit dus eigenlijk. Over een week is het op zijn mooist, want dan bloeien volop witte en gele bloemetjes. Nog wat later de rode. Het hele jaar door scharrelen kraaien, eksters, koolmezen, merels en mussen bij ons hun menu bijelkaar. Duiven vliegen af en aan voor nestmateriaal. Vorig voorjaar waagde zelf een reiger de landing om op een vroege zondagmorgen zich tegoed te doen aan goudvissen en een enkele koikarper. Ik had het genoegen om hem met een zwaarlijvige aanloop over het groene dak moeizaam te zien opsteigen en wegvliegen. Hij is welkom; er is genoeg. Vanaf nu graag weer wat zon voor de agapantus, de druiven en voor onze zomeravonden die wij graag zwoel hebben. Wij barbequen dan vrij groen en duurzaam op dit dakterras. dicktipt: Kom ook eens een visje eten.

Henk&Bea

Henk Molenaar was enige tijd geleden al onderscheiden met de speld van verdienste van de stad Harderwijk. Alsof dat nog niet genoeg was kwam Hare Majesteit hem onlangs ook nog even complimenteren met zijn inspanningen voor het behoud van historisch Harderwijk. Op deze zwart/wit foto* is niet te zien dat Henk voor deze gelegenheid een keurig gestreept overhemd had aangetrokken. Het enige hemd in zijn kast met een vleug oranje voor een gezellig onderonsje met Beatrix. Vanzelfsprekend met een goed glas wijn erbij. Proost Majesteit! Inmiddels heeft Henk ook zijn mooie Vanghetoren verkocht en zal hij de galerie definitief sluiten. Hij gaat in ruste uitkijken over het Wolderwijd. De stadsgids van het eerste uur zingt behalve bij ons, ook nog altijd bij een koor in Amersfoort. Daardoor mist hij wel eens een uitvoering. Henk is zo’n man waaraan Jurriaan bij de bakker zou vragen of hij onze tenoren niet zou willen versterken. Helaas voor de tenoren zingt Henk als bariton liever met de bassen mee. Vanzelfsprekend is hij niet te beroerd om, net als Valsebas, desgevraagd per maat te wisselen van de eerste bas- naar tweede tenorbalk. Zoals u kunt zien beweegt hij zich moeiteloos in de hoogste kringen.

Valsebas®

juni 2011.

*wordt zw/w afgedrukt.

kommer en kwel.

Het is inmiddels zo’n twintig jaar geleden dat ik elle mode overdeed aan een welwillende keten met de naam Slot. Uit meerdere kandidaten kozen wij deze opvolger mede door de symbolische kracht die van deze naam uitging. Het damesmode tijdperk ging feestelijk op slot. Een leven als relatief jonge winkelier met tien verkoopsters in vaste dienst klinkt veel mooier dan het was. Bank, personeel, leveranciers en je vaste reclamebureau betreuren het ten zeerste wanneer je aankondigt te gaan stoppen. Een (vorige) recessie kondigde zich aan, en geld verdienen moest toch echt eenvoudiger kunnen. Bezuinigen en op de kleintjes letten leek minder aantrekkelijk en Slot wilde die mooie taak maar al te graag overnemen. De modewereld is te vergelijken met een doordenderende sneltrein. Je wordt als ondernemer geleefd in tenminste drie seizoenen tegelijk. Nog geen idee of er dit jaar iets verdiend is, maar je hebt alweer voor een miljoen ingekocht voor volgend jaar. Even een jaartje afwachten of katten uit bomen kijken is er niet bij. De trein dendert door…

Er waren van die seizoenen dat je stevig in de wintercollectie was gestapt, maar dat die winter vervolgens nooit kwam. Een lange, milde, maar voor de verkoop van winterjassen dodelijke herfst, die nooit onder de tien graden kwam en naadloos overging in een veelbelovend voorjaar. Vaak redde een mooie lente en een lange zomer je van de definitieve ondergang, want twee kwakkelende seizoenen achtereen overleeft geen enkele winkelier. Leveranciers staan op prompte betaling en de bank is slechts coulant als er mooie cijfers zijn. Personeel leeft van harte met je mee zolang je niet tornt aan hun koopavondtoeslag of drie weken vakantie in het hoogseizoen, wanneer de echtgenoot de caravan wenst aan te haken. Verkoopsters hebben zonder uitzondering partners die bepalen wanneer vakantiedagen opgenomen moeten worden. Ik vond het mooi; de zaak ging op Slot.

Ondernemen is risico nemen. Zeuren helpt niet; er is geen enkele instantie die winkeliers helpt als het even tegenzit. Goede jaren en slechte jaren wisselen zich af en, voor een baas werken is immers ook niet alles! Waar ik toen, en nu nóg steeds een beetje ziek van word is dat gezeur van boeren en tuinders. Zes weken droogte óf zes weken regen en de een na de ander staat met z’n gekloofde handen in z’n zakken te zeuren om staatssteun. Of ze het jaar ervoor nu een miljoen hebben verdiend of niet. Het ene seizoen te nat, het andere te droog. Schimmeltje in Duitsland en de hele komkommeroogst zouden ze het liefst direct willen doordraaien op andermans kosten. Hoe ze het voor elkaar krijgen is mij een raadsel, maar na de geringste omzetdip staat een boerenbobo dagelijks in ieder journaal te voorspellen dat zonder tien miljoen euro staatssteun de hele sector ten onder zal gaan. Zo’n woordvoerder is meestal de jongste zoon van een kansloze keuterboer die in tegenstelling tot zijn broers wel voldoende hersens had om een paar jaar door te leren. Hij draagt de sector vanzelfsprekend nog wel een goed hart toe. Banken worden gered, Griekenland mag niet failliet, geiten worden schadeloos geruimd en ook de komkommerkwekers worden vast en zeker in het tractorzadel gehouden met gemeenschapsgeld. Ik gun het ze van harte. Werkelijk waar. Komkommers hebben voor mij toch altijd al iets zieligs. Naast veel water hebben ze ook nog eens heel veel zaad in het kromme, groene lijf, wat ze vervolgens gedurende hun hele leven binnen moeten houden. Geen wonder dat ze af en toe wat slachtoffers proberen te maken. Dit keer wat Duitsers en boeren. Winkeliers, kleine zelfstandigen en vastgoedboertjes houden zelf het hoofd boven water of verdrinken. Alles liever dan met een lijf vol zaad te worden doorgedraaid.