het stelt allemaal niets voor

Deze dagen groeit mijn begrip voor mensen met échte kwalen enorm. We kennen allemaal wel mensen waarvan het vertrouwen in hun eigen lichaam zwaar op de proef wordt gesteld. Doorzetters die dag in dag uit met een bedreigende ziekte in hun schoenen lopen. U weet, ik ben een overtuigd Watje. Ik sta versteld wat enkele onschuldige ongemakjes al met iemand kunnen doen. In het vorige blogje gunde ik u een nietsverhullende blik op mijn geblesseerde grote teen waarvan de huisarts straks met ongetwijfeld grof geweld de nagel gaat verwijderen. "Stelt niets voor" zal hij zeggen, net als de kaakchirurg vorige week toen hij vier van die akelige spuiten in mijn tandvlees zette. Het ergste heb je nu wel gehad zei de vriendelijke man op gezondheidsklompen. Van mijn prachtig symmetrische gezicht was een week lang nog maar een helft toonbaar. De andere helft hing zes centimeter lager pijn te doen. Twee kleine kwaaltjes, te onbeduidend om over te praten, laat staan te schrijven, bepalen nu al weken mijn humeur en vijfenzeventig procent van mijn gedachten. En het stelt werkelijk niets voor! Wat moet het vreselijk zijn als je écht iets akeligs onder de leden hebt. Als je lijf je laat weten dat je het beste wel gehad hebt. Ik heb veel respect voor de mensen die dan opgewekt en optimistisch blijven of in ieder geval doen alsóf. Dáár ga ik mij stevig op concentreren als ik  over een halfuurtje op het steriele papier lig bij mijn huisarts. Ik denk aan ze als hij tergend langzaam de spuit vult met verdoving en de lamp op mijn grote teen richt. Het stelt niets voor immers... dicktipt: niet zeuren (zucht)

een jaar geleden: Gijsje, gemiste kans...