In de afgelopen nacht hebben onverlaten, mogelijk in reactie op mijn verhaal over oprukkende wilde zwijnen in de villawijken van Ermelo, huisgehouden op mijn sedumdak. De daders moeten worden gezocht in ultra rechtse kringen van Ermelo-Oost, buiten het strooigebied. Onze gepimpte koe heeft nu (tijdelijk) gezelschap aan dit opgezette wilde varken tot dat de rechtmatige eigenaar(s) zijn gevonden. dicktipt: de beer is los!
Rumah Damay, Seminyak, Bali. Paradijsje voor vier personen. Voel je vorstelijk. VIP service bij aankomst op de luchthaven. Lusari maakt uw bedden op. Wat wilt u in de koelkast? Nog weken vrij in okt/jan/febr/maart. Vriendenprijs voor volgers. Foto’s hier.
Vergeleken bij het drama op het Noorse eiland Utoya stelt het niets voor. Maar voor een mooi meisje van vijftien is het afscheid van de pony waarmee ze een belangrijk deel van haar leven optrok en prachtige prijzen won minstens zo’n groot drama. Bij Olympic Boy werd van het ene moment op het andere een akelige ziekte geconstateerd en de wereld van Do stortte afgelopen maandag in. De dierenarts kon niet anders en het afscheid op de vloer van de stal was hartverscheurend. Met Do komt het wel weer goed natuurlijk. Mét haar pony heeft ze al eerder grotere en kleinere tegenslagen overwonnen en ook over deze hindernis gaat ze foutloos heen. Volgende week zal de zon alweer schijnen. Voor Do en mensen in Noorwegen duurt het wat langer.
Een jaar of 25 geleden woonde ik aan de mooiste laan van Ermelo, met een voortuin van 50 hectare bos. Daar was weliswaar maar 1300 meter van mijzelf bij, maar je kon door het bos lopen tot aan de MalleJan in Vierhouten, waarbij je slechts tweemaal een verharde weg behoefde over te steken. In die tijd vonden wij het geweldig om wild te zien en op zondagmiddag tegen vijf uur gingen we erop uit om “zwienentezien”. Vorige week hebben de eerste zwijnen zich al in het centrum van Ermelo gewaagd om alvast wat prachtige gemaaide gazonnetjes flink te grazen te nemen. Ik vind het geweldig! Ooit beperkte dit zich tot de wintermaanden wanneer ze in het bos geen voedsel genoeg vonden; nu strekt het “wildseizoen” zich uit over het gehele jaar. Het is natuurlijk best sneu als er van je gladgeschoren gazon ‘s morgens weinig meer over is. Ik ben soms al chagrijnig als een merel twee vierkande meters van mijn sedumdak ongewoeld heeft, maar neem dat graag op de koop toe. Geen vogels is erger. De varkens zijn wel erg vroeg dit jaar. Misschien is het een gevolg van alle hekken die er langs de provinciale, doorgaande wegen zijn geplaatst om ongelukken te voorkomen. De Veluwe is natuurlijk één grote dierentuin en de dieren zijn de weg een beetje kwijt. Twee jaar geleden liet Kim haar twee kolossale Deense Doggen uit in het bos die zich de ontmoeting met zo’n zwijntje nog lang zullen heugen. Wekenlang hebben ze van angst hun behoefte op de plavuizen laten lopen en de hechtingen zijn nog altijd goed zichtbaar. Kim zelf is wel weer over de schrik heen. Inmiddels kan dat dus ook gerust in je eigen achtertuin gebeuren. Geweldig toch! Gisteren zag ik dat ook het gazon van het rusthuis van mijn oude ouders bezoek had gehad. Mijn vader van 95 had het leuk gevonden als hij ze was tegengekomen op zijn dagelijkse ochtendwandelingetje. Hij heeft zijn wandelstok altijd bij zich. Hier staat een spannend filmpje, ‘s morgens vroeg opgenomen in Epe. Ook het commentaar is de moeite waard. Het is weer mooi op de Veluwe!
dicktipt: wildzwijnkoteletjes op de bbq met sweet chilly sauce.
Gelukkig heb ik ook van dit onderwerp geen verstand, maar daarom kan ik er natuurlijk best wel een paar regels over schrijven in mijn eigen blog, toch? Wie houdt mij tegen? Geloof mij, ik ben volstrekt geen doemdenkert, eerder een onverbeterlijk optimist. Ook ik voel de beperkingen van deze financiele malaise aan den lijve, al heb ik dorst nog honger. Aandelenkoersen, stagnatie in de woningmarkt, grondstofprijzen; ik lig er niet wakker van. Wat ik me wél afvraag is: waarvan is de stijging van de goudprijs tot huidige ongekende hoogte een indicatie of voorbode? Waarom vluchten vermogende mensen in goud? Vast niet om speculatieve redenen. Dat is minstens zo risicovol als alle andere beleggingen. Beleggen in goud is volgens mij eerder vluchtgedrag. Je kunt goud gemakkelijker meenemen en verhandelen dan onroerend goed, aandelen, grond of obligaties. Volgens mij brandt het ook minder gemakkelijk. Het zou mij niet verbazen als er een grafiek bestaat die het verband aantoont van stijgende goudprijzen en oorlogs- revolutie- of andere algemene armoededreiging in de wereld. Kortom; ik maak me tóch wat zorgen. Natuurlijk is het prettig om te weten dat al mijn trouwringen wat meer zullen opbrengen in geval van nood, maar het signaal dat mensen die daadwerkelijk wat te verliezen hebben massaal koortsachtig in goud stappen maakt me wat onrustig. Ik ben nog net jong genoeg om geen oorlogen te hebben meegemaakt en wil dit graag zo houden. Een paar overzichtelijke recessies kunnen wij wel aan, hoe vervelend ook, maar op een volgende wereldoorlog zitten wij geen van allen te wachten lijkt mij. Derhalve zie ik vooralsnog maar één oplossing. De stijging van de goudprijs dient zo snel mogelijk een halt te worden toegeroepen. dicktipt: Verpats razendsnel al je oude trouwringen.
Singing in the rain is een liedje wat je probeert wijs te maken dat als je echt vrolijk bent, slecht weer geen rol speelt. Dansen en zingen in de regen lijkt vooral weggelegd voor uiterst opgewekte, wat manische mensen. Rain and tears is dan de tegenhanger voor de verdrietige en sombere momenten. Rob de Nijs luisterde eenzaam achter zijn zolderraam naar het ritme van de regen en even later zong ene Thomas dat zeuren over het weer niet opschiet: I’m never gonna stop the rain by complaining. De boeren waren nog niet helemaal tevreden met de milimeters regen, maar ik voorspel u dat ze over een week klagen over de mislukte uienoogst. Dan kunnen de trekkers het land niet meer op en verrot de handel in de drassige klei. Ik leef vooral mee met de campinggasten deze dagen. Geultjes graven en opgeruimd blijven met z’n allen. Morgen nog maar eens naar het Dolfinarium! Halverwege het transferium en de kassa maak je zelf graag een salto voor een emmertje haring, zo lang is de rij met parapluies voor je. Misschien nog een leuke 3-D alle leeftijden film er achteraan en dan via de Macdonalds weer terug naar de druilerige tent. Vakantie in eigen land. Eigenlijk hadden wij met z’n allen op Corfu moeten zitten, als Kees de Jager wat slimmer had onderhandeld. De Griekse ambtenaren hier dan zes weken op de camping. Ouzo, eerlijk is eerlijk. U hoort mij niet klagen, daar stop je de regen niet mee. I’m free, nothing is worrying me! Morgen misschien voor het eerst van mijn leven eens naar het Dolfinarium. dicktipt: Pina 3-D
Eergisteren maakte ik mij nog wat zorgen, toen wij Zuid-Frankrijk na drie prachtige dagen verlieten, terug richting Bourgogne. Vijfendertig graden is immers best warm voor een rondje golf! Aan zee met goede vrienden en zicht op St. Tropez was het prima uit te houden, maar tijdens die 600 kilometer naar Beaune hoopte ik werkelijk op een verfrissend regenbuitje. Zelden werd ik zo op mijn wenken bediend. Op een kwartier van de bestemming begon het te regenen om voorlopig ook niet meer te stoppen. De temperatuur liep razendsnel terug en de volgende dag liep ik verkleumd in de stromende regen te golfen op een overigens prachtige baan in de Cote d’Or. U behoeft het niet met mij te doen te hebben; ook met uitgesproken Nederlands weer is de Bourgogne meer dan de moeite waard. Ieder ritje wat je maakt voert langs wereldberoemde gehuchten als Meursault, Pommard, St. Aubin en Volnay. De dorpjes zelf zijn niet om grote dorst van te krijgen, maar de prachtige uitgestrekte wijngaarden destemeer. Indrukwekkende namen van de Grand Crus prijken bescheiden op de soms eeuwenoude muurtjes rond enorme percelen met druivenranken. Bijna iedere vierkante meter grond die goed genoeg ligt, wordt ingezet om aan de enorme vraag naar deze topwijnen te voldoen. Prachtig om doorheen te rijden, geweldig om te proeven.
Zojuist de laatste 800 kilometer naar huis gereden. Zoals vaak werden de buien heftiger en begonnen ook de eerste files te ontstaan toen we Maastricht naderden. Hoe dichter bij huis, hoe harder de wind en hoe zwaarder de buien. De Anabella’s hangen met hun natte, zware koppen bijna in de vijver. De lange stelen van de Agapantus trotseren de zware windstoten en beide druiven doen ondanks alles hun best net zo lekker te worden als hun beroemde familieleden in Frankrijk. Inmiddels zijn de koffers uitgepakt en de wasmachine draait. De post van een week is doorgenomen en zowel op facebook als twitter heb ik weinig gemist. Gelukkig smaakt de Meursault hier precies als daar. dicktipt: Pernand-Vergelesses 2011.
Het is altijd hetzelfde liedje. Deze l.p is net zo grijs gedraaid als Dominique zelf. Ik voorspel dat er nog tenminste zes dames volgen die een gooi doen naar wat miljoenen of eeuwige roem. Mogelijk hebben ze allemaal recht van spreken, maar de timing is uiterst ongeloofwaardig. Mevrouw Diallo beseft nog maar nauwelijks dat ze met lege handen achter zal blijven of mevrouw Banon doet een gooi naar de jackpot. Deze laatste dame lijkt er wat hoogstaander motieven op na te houden, maar hetzelfde wantrouwen wat ik voor het kamermeisje koesterde voel ik bij de schrijfster. Als ze nog geen boek publiceerde over haar affaire, dan komt dat vast en zeker binnenkort uit. In het onderstaande blogje som ik wat hooggeplaatste voorgangers op van DSK. Zonder moeite kan ik er nog een stuk of zes verzinnen die soortgelijke, weinig eervolle escapades ook liever niet breed uitgemeten in de pers hadden gezien. Een prins hier een koning daar, een pvda wethouder zus en een cda spinndocter zo. Gisterenmiddag liep ik met Sonja een rondje golf en achter ons speelde een wat ongeduldige, kleine grijze heer, een rood gezicht en een respectabele buik. Omdat hij beter kon golfen dan lopen, u kent die wat benauwde, kleine pasjes wel, bediende hij zich van een golfcart. Sonja werd wat onrustig van dat opdringerige witte karretje en had al eens voorgesteld of we “Dominique” niet zouden laten passeren. Op de eerstvolgende par3 sloegen we af en namen vervolgens plaats op het bankje in de zon. De man parkeerde zijn electrische karretje en dribbelde met zijn kleine pasjes en zijn grote driver naar de afslag. Ik fluisterde: Je ziet die 30 centimeter er zo niet van af. Gelukkig sloeg de man een prachtige bal, bijna op de green, anders vrees ik dat Sonja hem zou hebben uitgelachen. Ze mocht hem al niet omdat hij in de verte wel iets had van DSK. Ik vrees dat dit bij veel meer vrouwen speelt. Je kunt nóg zo’n mooie bal slaan, bijna zo goed als Tiger Woods, maar eenmaal door de mand gevallen, word je nooit meer serieus genomen. Misschien is het onzin, maar mede dankzij deze heren voel ik mij wat onzeker soms. Ook mijn reputatie ging virtueel door het slijk. Gelukkig won ik gisteren eens en kon ik met overdreven ruime passen van de laatste green naar het terras lopen voor een cool biertje. dicktipt: grote stappen, sneller thuis.
Het is wellicht nog wat voorbarig, maar ik durf het shirt wel aan te trekken onder mijn zwarte pak zolangzamerhand. Misschien op de achterkant “Free Willy” om het statement weer wat af te zwakken. Excuses voor het taalgebruik, maar zoals deze Dominique genaaid is heeft hij in zijn meest erotische droom nooit durven dromen. Een verschrikkelijke natte nachtmerrie. Het zijn sterke schouders die de weelde kunnen dragen. Boris Becker in de bezemkast, Hugh Grant in de taxi en Clinton in de sigarenzaak, allemaal liepen ze een diepe deuk op in imago en banksaldo. Zoals ik mij al eerder blootgaf: niets (on)menselijks is mij vreemd en gelukkig word ik maar zeer zelden op de proef gesteld. Zoals mijn wijze vader zei, mogelijk gesouffleerd door Gerrit van Bentum: Hoe hoger een aap klimt, hoe beter je zijn kont ziet.” dicktipt: laag blijven!
