Maandelijks archief: oktober 2011

Griepprik

Geplaatst door door
3

De koelkasten van onze huisartsen liggen weer helemaal vol met onafgehaalde griepprikken. Ik voelde mij licht beledigd toen de uitnodiging voor de zwakkeren in de maatschappij, baby’s, chronisch zieken, bejaarden en mannen van zestigplus ook mij bereikte. Ik vroeg: dokter, wat maak je me nu? Ze beginnen kennelijk al bij negenenvijftig, want het zou jammer zijn als je de zestig niet haalt door een lullig griepje. Loes twitterde vandaag haar dilemma: griepprik jaofnee? Ze haalde een artikel aan waar de zin van het massale inenten betwijfeld wordt. Het wantrouwen in de farmaceutische industrie is er sinds de aanbevelingen van Klink niet minder op geworden. Ook mijn prik ligt nog in de koelkast. Ik twijfel nog wat ik vervelender vind, die prik of twee griepjes per jaar. Het nare van die griepjes is dat ze meestal toeslaan op momenten dat het niet uitkomt. Op de eerste vakantiedag of als je op het punt staat een mooi concert te zingen waarvoor je een halfjaar gerepeteerd hebt. Of dat ene leuke feestje per jaar waar je in smoking mag opdraven en waarbij er voortdurend druppels op je lakschoenen vallen. Plotseling zie ik ook weer die meest onverwachte kleuren groen die onwillig traag, maar uiteindelijk dan toch in het putje van de douche verdwijnen en op slag ik ben overtuigd! Met moedig opgestroopte mouw stap ik de wachtkamer binnen om op mijn beurt te wachten. Het zou me niet verbazen als de wachtkamer, na de kleuterschool de plek bij uitstek is om zo’n virusje op te pikken. Schiet eens op dokter! Als ik door het raam van de wachtkamer het blad zie vallen vraag ik me af wanneer wij, mannen van boven de vijftig, uitgenodigd worden voor een Prozacje in september.   dicktipt: VeluwsBlond

Email

winterklaar

Geplaatst door door
2

Vorige week kwam de eerste waarschuwing. Het bericht van de dealer dat de winterbanden klaarliggen om gemonteerd te worden. Het is gedaan met de zomer. Het tweede signaal kwam er direct achteraan: het terras moest schoongespoten. Hoge druk erop, agapanthés en olijfboom onderdak en de kussens naar de garage. Na deze twee waarschuwingen kon de derde niet lang uitblijven en vandaag viel het bericht op de digitale mat. De vrienden willen op wintersport. Vorig jaar is het er niet van gekomen, dus nu moet en zal het doorgaan. Met tien “Heeren” naar een eenvoudige maar warme hut met haardvuur halverwege de berg. Jarmila rekent op ons en de kamers, nou ja kamers, zijn gereserveerd. Wat moet dat moet, dus zal ik eind januari weer drie á vier nachten een sobere kamer gaan delen met vriend Dick. Als het dan tóch moet, dan maar met Dick. Onberispelijke Dick. Op zo’n reisje vol ontberingen leef ik gerust vier dagen uit de koffer. Ik zie geen heil in uitpakken. Er zijn toch altijd teweinig hangertjes en meestal gaat de helft weer ongedragen mee naar huis. Onberispelijke Dick installeert zich daarentegen op uiterst georganiseerde wijze. Stapeltjes! Ook de toilettas wordt uitgepakt en de inhoud overzichtelijk in het veel te kleine badkamertje uitgestald. Hij neemt ook uitgebreid de tijd voor zijn ochtendrituelen terwijl ik me nog een paar keer omdraai. Tóch verschijn ik nooit meer dan drie minuten na hem aan het ontbijt. Hij is de ideale kamergenoot. Ook in de sneeuw kom ik nooit meer dan drie minuten achterop. De extra tijd die ik nodig heb om mijn snowboard onder te binden haal ik meestal wel weer in als de rest van de mannen staat te overleggen welke lift we gaan nemen. Ik ben een volger en vind het geweldig als anderen de route uitstippelen. Zelfs na drie dagen als we bijna weer naar huis gaan heb ik nog geen idee wat de kortste weg naar de Hútte is. Ik volg. Er zijn meer dan voldoende leiders in het groepje. Onberispelijke Dick gaat op zijn lange carvers voorop en ik kom er drie minuten later op mijn oude plank achteraan. Er tussenin een zootje ongeregeld waar ik geen kamer mee zou willen delen. Ongetwijfeld stuk voor stuk stinkende snurkers. Leuk voor op de piste en prima aan de bar, maar niet in mijn badkamer. Ik verheug me weer op vier dagen met onberispelijke Dick. Jij rijdt Dick!

Email

gerommel

Geplaatst door door
Reageer

Bali was weer even in het nieuws vorige week. Een bescheiden bevinkje met helaas een tiental lichtgewonden tot gevolg. Ook blijkt er een enkele tempel beschadigd te zijn, maar u weet, als er érgens voldoende van zijn op Bali? Precies, tempels. Nog meer dan kerken op de Veluwe! Ik hoopte even dat het tempeltje van onze buurman mogelijk was getroffen, maar helaas, die staat er ook nog. Al die tempeltjes zijn werkelijk prachtig, en het offeren is mooi om te zien, maar helaas ruimt niemand de rommel op van de vorige dag. Ik ben er zelf helaas maar een paar weekjes per jaar. Op dit moment zijn er gasten. In november ruimt Danny de boel op. In december David en voor januari zoeken we nog iemand. Iets voor u? De tuin heeft nét een grote beurt gehad. We hebben een mooi muurtje naast het zwembad gebouwd zodat u het lelijke deksel van de pomp niet ziet. De open-air living is gerestyled en Dandy laat u graag de mooiste plekjes van het eiland zien. Dat van die rommel was maar een grapje. Lusari heeft het al opgeruimd, voordat u onder de klambu uitbent. Rumah Damai, Seminyak centrum. Zes minuten lopen naar het prettigste strand en maar twee minuten naar uw favoriete restaurantjes. Nog mooie weken vrij in januari, februari en april. En het gerommel? Wedden dat u er doorheen slaapt?!

dicktipt: Nirwana golf!

Email

scherpslijpert

Geplaatst door door
4

Is het niet geweldig!? Ene meneer Dalton M. Ghetti, geboren in Brazilie, heeft vast en zeker een ijzeren geduld. Al jaren maakt hij ware kunstwerkjes van stompjes potlood. Met een minimum aan gereedschap prutst, vijlt en slijpt hij de mooiste vormpjes uit de stift. Het ontspant hem, zegt hij. Kunt u zich voorstellen hoeveel puntjes grafiet afbraken nog voordat hij halverwege zijn creatie was? Puntenslijper pakken en gewoon, geduldig opnieuw beginnen. Zo maakte hij het hele alphabet maar ook de prachtigste miniatuurtjes. Natuurlijk ben ik jaloers op de creatieve geest en het vakmanschap. Maar wat me het meest verbaast is de vastberadenheid, de onverstoorbaarheid die nodig moet zijn om zo’n Kunstje keer op keer tot een mooi einde te brengen. Dicipline wellicht? Gedrevenheid? Het lijkt me heerlijk om zoiets fragiels te kunnen maken. Iedere keer als ik zoiets meld vanuit mijn luie stoel zegt er wel iemand: Nou, wat let je, begin er eens aan! Daarvoor ontbeer ik slechts vier van de vijf noodzakelijke eigenschappen. Inderdaad: gedrevenheid en dicipline, onverstoorbaarheid en vastberadenheid. Ik geloof niet dat meneer Ghetti ooit zijn bescheidenheid losliet om levensgrote bronzen beelden te maken of onvergankelijke gebouwen als Gaudi. Ik stel me voor dat hij honderdprocent tevreden en gelukkig is met zijn prachtige, kwetsbare, minuscule Kunststukjes. Inmiddels is hij er wel mooi wereldberoemd mee geworden. Tentoonstellingen over de hele wereld. Posters en anzichtkaarten zijn de enige mogelijkheid om zijn werk aan de man te brengen. Bovenaan mijn nieuwe blog (deze dus!) heeft mijn kop plaats gemaakt voor Ghetti’s alphabet. Kijkt u vooral eerst even op www.daltonmghetti.com Dat verhuizen is ook een tijdrovend karwei, maar één goede eigenschap heb ik: Geduld.

dicktipt: begin met een wortel.

Email

grijze slaven

Geplaatst door door
Reageer


Zojuist zag ik in P&W Tijl Beckand een warm pleidooi houden voor klassieke muziek. Hij is kennelijk een liefhebber en heeft initiatief genomen om het opnieuw onder de aandacht te brengen van een breder, jonger, ander publiek. Via Cd’s met zijn uitleg en een nieuw Tv-programma waarin populaire zangers zich wagen aan klassiek repertoire. Vorig jaar had Ernst Daniël Smid ook een programma met een soortgelijke formule voor opera- en operette repertoire. Als u bovenstaande foto bekijkt begrijpt u direct de bedoeling van Tijl. Hij is net als ik bezorgd over de vergrijzing van de “klassieke” doelgroep. Wij zijn al lang geleden begonnen met uitsterven. Ik neem wekelijks enthousiast mijn plekje tussen tenoren en bassen in om de baritonpartij van de Nabucco in te studeren. Dit stuk van Verdi is overduidelijk niet razend populair bij een breed publiek, al was het voor mijn grijze koor al behoorlijk vernieuwend. Ook mijn koor heeft grote moeite met verjongen. Een enkele keer meldt zich een vlotte jonge dame voor een open repetitie, maar zelden zie je haar de volgende week terugkomen. Om over jonge tenoren maar helemaal niet te beginnen. Kijk nog eens naar de foto en u begrijpt waarom. Bij instrumentale klassieke muziek valt het nog wel iets mee zo lijkt het. Orkesten zien er minder levensmoe uit dan de meeste Oratoriumverenigingen. Ik zou natuurlijk iets anders kunnen gaan zingen en deze oude kerkmuziek aan nóg oudere mensen overlaten, maar als ik ergens een hekel aan heb, dan zijn het vrolijk swingende koortjes. Ik weet het, de pauzes en de naborrels zullen veel gezelliger zijn, maar ik zou de muziek erg missen. Misschien lukt het Tijl Beckand het tij te keren. Misschien komt er over een jaar een eerste prachtige, jonge sopraan meezingen die een paar maanden blijft. Wij houden nog wel even vol. Bach, Brahms, Haendel en Verdi blijven de moeite waard. Kom eens luisteren op 19 november in Harderwijk. Val pensiero kent u zéker! Ik beloof u na afloop een eigentijds biertje in het naastgelegen café.

Email