Iedereen mag blijven, niemand moet er uit,
alleen gezonde lijven, voor allemaal een bruid.
Geen faillissementen, sterfgevallen, narigheid,
alleen maar complimenten, mooie ballen, vrije tijd!
Dit jaar maar snel vergeten, net als tweeduizend tien.
Vanaf nu gaat alles beter, wie weg is, is gezien.
In plaats van kaarten opnieuw een slecht gedicht,
bevriend van facebook, digitaal of van gezicht,
twitters, bloggers, lieve mensen,
dickblogt’s allerbeste wensen!
Het barstje in onze reusachtige glazen eettafel werd iedere maand iets langer. Langzaam maar zeker zette hij zijn weg voort van de ene rand naar de andere en het was een kwestie van tijd dat er een stuk zou afbreken. De tafel was te mooi om af te danken en een nieuwe glasplaat kostbaar. We waren ons bewust van het risico. Tóch kwam de breuk op eerste Kerstdag nog onverwacht. Tussen het halve kreeftje en de hertenbiefstuk Wellington brak er met een akelig schel geluid een groot stuk van het dikke glas af en viel via schoondochters schoot in drie stukken op de grond. Even was er lichte paniek, maar al snel bleek zij met de schrik te zijn vrijgekomen. Zelfs haar prachtige panty was onbeschadigd. Het was natuurlijk onverantwoord uitstel en verkeerde bezuiniging, maar gelukkig zonder nare gevolgen. De volgende dag heb ik een uurtje rondgestruind op marktplaats en zocht onder “huis en inrichting” naar tafels op “design”. Al snel vond ik een aardige vervanger. Geen 160×160, maar 220 x 90. Een mooie maat en opnieuw glas, aluminium en chroom. We waren het er over eens en ik vroeg de verkoper om een vriendelijke Kerstprijs. We hoopten op een bedrag onder € 500,- Het antwoord kwam snel en verpletterend. Met vijftig euro op zak reden we de volgende dag in de bus van een behulpzame vriend naar Hoorn om de tafel op te halen. Het lijkt alsof de tafel er altijd heeft gestaan. Scherven brengen geluk in 2012. Mijn beste wensen! dicktipt: marktplaats.nl
Flying Nemo
Straks komt kleindochter Sofia uit Zutphen en morgen de twee kleinzonen uit Harderwijk. We doen niet aan Kersboom, dus moest ik iets anders verzinnen om kans te houden op “de liefste opa van 2011” titel. Woensdag vond ik het! On-line bestelde ik het bouwpakket voor de Airswimmer Nemo en vrijdagmorgen, precies op tijd kwam het pakketje binnen, inclusief een wegwerpgasfles met helium. Om voldoende tijd over te houden voor wat testvluchten begonnen we vanmorgen direct na de croissantjes aan de assemblage. Tijdens het vullen bleek Nemo van gigantisch formaat te zijn. Onvergelijkbaar met die schattige visjes die zich tussen de anemoontjes op de zeebodem verschuilen. Bijna alle keuzes die we maakten, omdat de beschrijving onduidelijk was vielen goed uit. Slechts een enkele keer hebben we de plakstripjes weer moeten lospeuteren omdat het gevaarte nogal staartzwaar bleek. Na een uurtje prutsen zag Nemo er luchtwaardig uit en plaatsten we de batterijen. Nog een klein beetje extra neusgewicht in het daartoe bestemde klepje gepropt en we hadden lift off. Met Bach’s Jauchzet, frohlocket op de achtergrond doorkruiste Nemo eerst het kantoor om statig door te vliegen naar de kamer. Behendig ontweek hij alle kaarsen- en waxinegevaar. Even een foto voor dickblogt en dan snel uitzetten om batterijen te sparen. Mocht het speelgoedje de Kerstdagen overleven, dan overweeg ik om Nemo op Oudejaarsnacht de vrijheid te schenken. Voor dat doel geven we hem dan een klein groen ledlampje mee. Zover als de afstandbediening reikt zal ik hem veilig tussen de vuurpijlen door laveren totdat de wind hem uit het zicht voert. Mocht u hem zien langskomen dan hoor ik dat graag. Haal hem niet aan, want met Nemo nemen wij afscheid van alle malaise van 2011. We gaan een klein visje uitzetten om in 2012 een grote te vangen! Vandaag en morgen mag hij nog even spelen.
dicktipt: vliegende clownvis
verplicht luisteren!
Niets doen was geen optie en de darmoperatie risicovol. Ze wist het. Als God me wil hebben dan zien we dat wel, zei ze moedig. Na de spoedoperatie is ze niet meer uit de narcose bijgekomen helaas. We kunnen het ons wel een beetje voorstellen van God, want het was een lieve vrouw met een ontwapenende stem. Geboren op Ambon met de prachtige naam Berhitoe en na tachtig jaar gestorven in HendrikIdoAmbacht. Een verdrietig moment, zelfs voor een schoonzoon. Haar kinderen zijn druk met het voorbereiden van het afscheid. Het wordt vast een mooie mix van opwekkingsliederen, een hymne en wat Indische muziek. Haar zonen zullen haar dragen en vanzelfsprekend geen koffie met cake, maar Indische hapjes na afloop. Indisch eten zal de nieuwe samenbindende factor moeten worden nu Mammie hier niet meer is. dicktipt: 1 wees lief voor je moeder. 2 luister naar bovenstaande link.
Toen ik ruim een half jaar geleden meegesleurd door mijn huisgenote alle afleveringen van JuniorMasterChef Australië volgde, hoopte ik vurig dat er geen Nederlandse versie gemaakt zou worden. Veel mooie buitenlandse producties vallen zodra ze hier worden gekloond verschrikkelijk tegen. U kent de voorbeelden. De serie werd in Australië zo fantastisch opgenomen en geleid dat ik mij niet kon voorstellen welke koks dat in Nederland zouden kunnen evenaren. Het was smaakvol, hard maar rechtvaardig en uiterst kindvriendelijk. Mooi en leerzaam om te zien en af en toe emotioneel voor een geboren jankerd als ik.
Ik beken bij deze graag mijn ongelijk; de angst was dit keer volledig onterecht. Chefkoks Peter Lute en Alain Caron doen beslist niet onder voor hun overzeese collega’s en weten de deelnemertjes en mij te boeien van begin tot einde. Het is een prima combinatie; Lute rustig, Amsterdams en zakelijk, terwijl Caron met zijn schitterende Franse accent zich ontpopt als kokende clown en kindervriend. Ik had eerst “kinderforno” als titel voor dit verhaaltje verzonnen, maar ik ben echt kritiekloos in deze, dus zou deze lollig bedoelde, dubbelzinnige verwijzing volkomen misplaatst zijn. Natuurlijk worden de jonge kooktalentjes misbruikt voor de kijkcijfers, maar het gebeurt in mijn opaogen uiterst verantwoord en vriendelijk. Het is schitterend om te zien wat sommige kinderen van een jaar of acht (8!) al kunnen en weten op culinair gebied, en het zijn echt niet alleen maar kakkertjes. In tegendeel. De producer heeft er overduidelijk voor gezorgd dat alle minderheden goed vertegenwoordigd zijn. Het resultaat is een boeiend, vertederend en leerzaam programma. Ik ben benieuwd of het ook jonge kijkers trekt. Kinderen tussen de acht en twaalf jaar, al denk ik dat die niet eens zo zeer tot de doelgroep van Net5 behoren voor dit programma. Ik vraag me overigens steeds vaker af wat er mis is met mij als ik programma’s als dit en bv Boer zoekt vrouw leuk ga vinden. Zorgelijk!
dicktipt: http://www.net5.nl/programmas/junior-masterchef/
Op een van de eerste repetities voor de Nabucco werden we positief verrast door wat nieuwe leden die dit spektakelstuk wel eens wilden meezingen. Zo meldde zich ook een keurig uitziende, vriendelijke bas. Onwetend nog koos hij voor de plaats naast Valsebas®. Hij wist niet beter. Hij viel met zijn grijze kapsel beslist niet uit de toon en alleen zijn rode pantalon verraadde een afkomst ver buiten de Veluwe. Na zich ervan verzekerd te hebben daadwerkelijk naast een bas te zitten stelde hij zich met een stevige handdruk voor. Ik beantwoordde wat vragen over de gang van zaken bij onze COV en al bij het inzingen begreep ik dat ik mij geen zorgen behoefde te maken. Prettige stem, ruim voldoende muzikaal en geen irritante “neusophaler”. Ik was gerustgesteld. Aan het einde van de pauze vroeg ik mijn nieuwe buurman nog even waar hij woonde. Aan de rand van Ermelo had hij een mooie bungalow gekocht, vertelde hij. Ik vroeg nog even door naar de straat. Bij het antwoord “Jacob Catslaan” kreeg ik een voorgevoel, en zei: “Dat is de mooiste laan van het dorp, ik heb nog een aantal jaren op nummer 55 gewoond.” Hij keek me verbaasd aan en dacht dat ik een grapje met hem uithaalde. “Hoe bestaat het!” stamelde hij, waarbij de verwarring op zijn gezicht was af te lezen. De pauze was afgelopen en Jurriaan stond al op de bok. De dames zetten het Lovedeste weer in, dus zochten wij snel de pagina met Sanguinoso. Wij zijn geen alten, dus pas aan het einde van de repetitie konden wij ons gesprek voortzetten. Inderdaad woonde hij op de plek waar ik zo’n twintig jaar daarvoor met ex en kinderen een aantal jaren woonde. Mijn ex nog wat langer. Hij had nog dezelfde buren als ik destijds. Bunjes aan de ene- en de Vries aan de andere kant en aan de overkant alleen maar wilde zwijnen. Een prachtige plek. Tijdens alle volgende repetities zongen we gezellig tegen elkaar aan. Hij volgde mij ook trouw in de door Jurriaan gedwongen afdwalingen in de tenorlijn. In de pauze van de generale repetitie volgde hij mij zelfs naar de bar van Baars, maar zag af van het biertje. Dan haalde hij het einde niet zonder sanitaire stop, begreep ik. Stoer bestelde ik nóg een biertje terwijl hij vast een tafel reserveerde voor vrouw en gevolg na afloop van de uitvoering. Op zaterdagavond maakte ik kort na Cadde ook kennis met zijn charmante vrouw en vroeg of de Jacob Catslaan haar beviel. Ze informeerde of ik belangstelling had voor het huis, omdat ze eigenlijk weer wat dichter bij haar kinderen wilde gaan wonen. Gelukkig is het recessie in de huizenmarkt, want anders zijn we deze prima bas al snel weer kwijt vrees ik….
Valsebas® december 2011.
U kent mijn voorliefde voor kunst in zijn meest simpele vorm. Net als in het voorlaatste verhaal een mooi plaatje van Terry Border. Een prachtige knutselaar die van buigen zijn kunstje heeft gemaakt. (bentobjects) U had natuurlijk al lang begrepen dat in zowel het wat denigrerend gebruikte “knutselaar” als “kunstje” weldegelijk het woord Kunst zit. Ik ben er niet zeker van hoe serieus onderstaand werkstuk bedoeld is. Ik neem aan, en hoop, dat na het maken van de foto de navelsinaasappel lekker werd opgegeten, hoe zonde ook van het kunstige snij- en schilwerk. Een van mijn broers maakte er vroeger een gewoonte van de schil van zijn zijn fruit heel te houden in de vorm van een prachtige spiraal. Het mislukte ook wel eens en mogelijk hebben wij zijn gedreven geduldwerk af en toe uit jaloezie gesabotteerd. Hij is uiteindelijk geen kunstenaar geworden.
Het laatste plaatje lijkt minder gezond en heeft misschien ook minder met kunst te maken, maar alles met jaloezie. Waarschijnlijk is er aan beide objecten ook lang en met veel geduld gewerkt om tot dit resultaat te komen. Ofwel door de natuur, door de chirurg of door een lollige fotoshopper. Ik vermoed het laatste, maar ben ook daar niet zeker van. Het kan een kunstje van de natuur zijn. Op de een of andere manier passen ze prima in vandaag’s thema, al zou ik ze niet thuis (aan de muur) willen hebben, hoe vriendelijk zij ook kijkt. Dan veel liever die van Terry. #durftevragen: Hoe krijg ik titels op dit blog in kleur (oranje) en gecentreerd? (geen grap!) dicktipt: eet meer fruit 
Er moet nog veel gebeuren om van 2011 een goed jaar te maken. Ok, we zijn gezond en daar zijn we erg blij mee natuurlijk. Ik heb nauwelijks geld verdiend en daar zijn we minder tevreden over. Dit was zo’n jaar, net als 2010 trouwens, waarbij je voortdurend moet kijken naar mensen die het minder hebben om de situatie een beetje te relativeren. Ik ben wat moe van het oppeppen en het houdterdemoedmaarinverhaal. Mijn voornemen voor 2012 is te stoppen met die onzin en vanaf nu maar weer naar boven te gaan kijken. De targets maar weer eens wat opschroeven. De lat moet omhoog vrienden! Weet u dat ik werkelijk heb overwogen om een auto te gaan zoeken die wat voordeliger in het gebruik is. Een heilloze weg omlaag. Bezuinigen moet je liggen. Je moet het lekker vinden om effectief te kunnen (be)sparen en uitgeven gaat dan op den duur pijn doen. Een jaar of twintig geleden streed ik ook al met mijn accountant over mijn uitgavenpatroon en toen meende ik dat het een veilig gevoel was dat, in tijd van nood er in ieder geval voldoende was om op te kunnen bezuinigen. Dat hebben we de afgelopen twee jaar geweten en ik ben er ruimschoots klaar mee kan ik u zeggen. Het is afgelopen. Vanaf nu gaan we weer geluk afdwingen met hard aanpakken en doelmatige creativiteit. Vanzelfsprekend op een zo eerlijk mogelijke manier. Niet op de overigens ook uiterst creatieve wijze waarop de spelers van Dynamo Zagreb gisteren hun ziel verkochten aan Olympique Lyon en daarmee vast en zeker flink aan hun pensioen gewerkt hebben. Zeker de eerste helft van 2012 ga ik het volstrekt onkreukbaar aanpakken. Deze decembermaand, de blessuretijd van 2011 eigenlijk, is er weliswaar sprake van een prettige eindejaarsopleving, maar goed kan het niet meer worden. Een van mijn betere tweets dit jaar was: Kanker verziekt je taal, (en je leven), maar wilt u nu alstublieft eens stoppen mij te vertellen dat ik de tering naar de nering moet zetten! Onverstandig wellicht, maar op mijn lijf geschreven. Ik stop ermee. We gaan gewoon weer geld verdienen in 2012. En uitgeven als nooit tevoren! Deze Kerst doen we nog even rustig aan, maar volgend jaar gaan we weer met sterren eten! Recessie is uit, het leven is mooi!
dicktipt: Gaan als een raket!
Wellicht wordt het zo langzamerhand vervelend, weer zo’n verhaal over Hans, maar hij vraagt er om! Twee Irminfo’s geleden deed ik hier uitvoerig verslag van zijn vorderingen met de backhand. Ook Hans leest mijn ingezonden columns trouw, dus had hij volgens mijn aanbeveling de lessen op Strokel stopgezet. Ook het voor verbeteren van de tennistechniek verderfelijke squash had hij kort daarvoor al opgezegd gelukkig. Bij Hans moet je dingen heel erg duidelijk maken. Wij zijn vergeten hem op het hart te binden ook in en om het huis terughoudend te zijn bij het klussen. Natuurlijk staat het stoer voor de buren om zo’n muurtje even zelf te slopen met een bij Gamma gehuurde sloophamer. Een vakman kost al snel een paar honderd euro en aangezien hij de maand ervoor al voor duizend euro schade aan zijn motor had gevallen verkoos hij dit klusje zelf aan te pakken. Door die onhandige schuiver op de motor had hij al twee weken niet kunnen tennissen, maar de ergste pijn was zo goed als over. Ik hoef u eigenlijk niets meer te vertellen, u begrijpt het al. Het muurtje staat er nog, maar de elleboog van Hans is vakkundig gesloopt. Iedereen weet dat een tennisarm vooral ontstaat door overbelasting en ongedempte trillingen bij de aanhechting van spieren in de onderarm. De woensdagavond na het gevecht met het muurtje meldde Hans zich gewoon weer stoer en gretig voor ons wekelijkse potje in de hal. Het zag er werkelijk niet uit! Zijn hoofd stond strak naar voren, en kon niet naar links, naar rechts, noch omhoog bewegen. Heeft u Opalob nog gekend? Zoiets, maar dan stijver. Iedere beweging en iedere slag deed hem pijn, maar hij hield het manmoedig een hele set vol. Daarna heeft hij nooit meer getennist en het is de vraag of zijn fysiotherapeut hem op tijd fit krijgt voor de competitie. Met de rest van ons team gaat het boven verwachting. Erwin werd onlangs vader, Louis heeft zijn eerste AOW ontvangen, Frits heeft er weer een tatoeage bij op zijn nog steeds in omvang toenemende bovenarm. Serge geniet van zijn winterstop en maakt goede vorderingen op het dartboard terwijl Johan zich door de lage koers van zijn aandelen gedwongen ziet een jaar langer door te werken. Zoals beloofd houd ik u op de hoogte van het wel en wee in ons jonge veteranenvriendenteam. U kunt mij ook een plezier doen. Aangezien wij in deze donkere maanden de buitenbanen en het clubhuis zoveel mogelijk mijden, hebben wij geen idee wat zich er daar bij u afspeelt. Schrijf er eens iets over! Desnoods over de Algemene Ledenvergadering! Prettige Kerstdagen en graag tot volgend jaar!
